Recenzja książki "Siostra Burzy"

-
nieporadnasingielka

„Siostra burzy” autorstwa Lucindy Riley to druga cześć magicznej sagi „Siedem sióstr”. Adopcyjny ojciec, nazywany przez nie Pa Saltem, nadał im imiona mitycznych Plejad. Kazda żyje swoim życiem i rzadko maja okazje się spotkać. Zmienia to nagła smierć ojca, która niesie za sobą nieoczekiwane zmiany w ich życiu. Ojciec bowiem pozostawił im wskazówki, gdzie maja szukac swoich korzeni. Siedem tak różnych sióstr, siedem zupełnie odrębnych opowieści, a każda równie ciekawa i niosąca inne przesłanie. 
Bohaterka drugiej części to Ally - uzdolniona żeglarka. Swoje życie poświęciła morzu. Po śmierci ojca dlugo nie chce poznać prawdy o swoim pochodzeniu. Dopiero gwaltowne zmiany w jej życiu i nagłe pojawienie się chaosu sprawiają, ze zaczyna podążać za wskazówkami Pa Salta. Historia prowadzi ją do małej norweskiej wsi i Anny - dziewczyny o niebiańskim głosie. Jak to się stało, ze dziewczyna śpiewająca krowom na pastwisku staje się śpiewaczką na premierze Peer Gynta z muzyka Edwarda Griega? Odpowiedzi szukajcie w książce 😁 
Po pierwszym tomie myślałam, ze ciężko jest napisać równie dobrą (lub nawet lepsza) kolejna cześć. Jak bardzo się myliłam! Nie będę się zachwycac nad stylem pisania i prowadzenia akcji, ponieważ dla talentu Lucindy Riley brak mi słów podziwu. To co jednak jestem w stanie ubrać w słowa to magiczna atmosfera, którą autorka stwarza na każdym kroku. Ale także to, ze akcja prowadzona jest przez 5 pokoleń (!) a czytelnik w żadnym momencie się nie gubi, a co więcej, z każda kolejna strona czuje się coraz bardziej częścią rodziny. Jednak za każdym razem, w każdej części „Siedmiu sióstr”, największy zachwyt wzbudza u mnie przeplatanie fikcji literackiej z prawdziwymi wydarzeniami historycznymi. Jestem pod wrażeniem, jak łatwo można zachęcić antyhistoryka (w tym przypadku mnie 😂) do pogłębiania wiedzy historycznej. Po przeczytaniu konkretnej części z sagi potrafię przez kilka dni czytać o historii, która została przedstawiona w książce. W tej części jest to historia powstawania suity Peer Gynt. I nawet jeśli nie znacie jej z nazwy, to z pewnością znacie jej brzmienie (tak było ze mną). 
Po raz kolejny ocena 8/10 na lubimyczytac.pl to dla mnie za malo. Dla mnie ta książka mogłaby mieć o 500 stron więcej, ponieważ nie chciałam rozstawać się z bohaterami tej historii. Zachęcam Was bardzo gorąco do zapoznania się z ta cudowna saga. Wierzcie mi, od czasu książki „Siostra burzy” przeczytałam już wiele innych powieści, jednak ta historia ciagle ma własne miejsce w mojej głowie 😊

Zapraszam również na mojego Instagrama :)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Moje TOP NAJGORSZYCH KSIĄŻEK

-
Obraz
Dzień dobry kochani!  Dziś przychodzę do Was z nieco innym postem niż zazwyczaj. Nie mam bowiem na celu polecenia konkretnych książek. Wręcz przeciwnie. Chciałabym podzielić się z Wami listą powieści, które znalazły się w moim TOP NAJGORSZYCH KSIĄŻEK ostatnich 10 lat. Ocena jest oczywiście subiektywna i każdy może się z nią nie zgodzić. Dla mnie każdy z tych utworów ciągnie się niczym dziesięciotysięczny odcinek „Mody na sukces”, a emocje sięgają zenitu jak przy grzybobraniu 😜 Proszę potraktować ten post z przymróżeniem oka. Bowiem książki te nie są „totalnie nienadające się do czytania”, w moim odczuciu jednak nie zasługują na ocenę wyższa niż 6/10. Warto abyście otrzymali ode mnie choć jedno zdanie o każdej z tych książek. Dopisuję również do każdej książki ocenę ze strony Lubimyczytac.pl   „Dziewczyny, które zabiły Chloe” Alex Marwood. Książka jest ok. Po prostu okej. Postacie są mało wyraziste. Książka strasznie się dłuży i ciągnie. Akcja...
Czytaj więcej

Nie czuję nic.

-
Obraz
Okej, od razu się przyznaję, że nie jestem wielką fanką polskiej muzyki. Zwłaszcza Sarsy. Ale jak to mówią “ Kiedy jesteś szczęśliwy, słuchasz muzyki. Kiedy jesteś smutny, rozumiesz tekst ”. Jechałam ostatnio 2 godziny samochodem, w tle leciała muzyka z popularnego radia. Zaczęłam wsłuchiwać się w słowa piosenki “ Zapomnij mi ”. (...) Początków nie pamięta nikt Brakuje dni Zapomnij mi Ulatuje lęk, nie czuję nic Nie czuję nic Zapomnij mi Jedną z wielu rzeczy jesteś dziś Jedną z wielu niepotrzebnych Nie pamiętaj tego mi Dawno mnie nie ma, nie ma Nie zabiorę cię do snu, nie ratuj mnie (...) Poczułam jak po policzku spływa mi pojedyncza łza. Nigdy wcześniej nie rozumiałam tej piosenki tak dobrze, jak w tamtym momencie. Nie wnikam w to, co Sarsa miała na myśli tworząc ją, czym się kierowała. Jednak słowa “Nie czuję nic” lub “Dawno mnie nie ma… Nie zabiorę Cię do snu, nie ratuj mnie” tak doskonale oddają to, co czułam w związku. A właściwie czego nie czułam. Miłości. Poczucia bezpie...
Czytaj więcej

Recenzja książki "Echa pamięci"

-
Obraz
  Dziś mam przyjemność przedstawić Wam książkę, która odmieniła moje życie - „Echa pamięci” Katherine Webb. No dobrze. Może trochę przesadziłam z tym życiem, ale ta książka z cała pewnością odmieniła mój pogląd na literature i sprawiła, ze pokochałam książki jeszcze bardziej. Stało się to 5 lat temu. Do tamtej chwili sięgałam po same „lekkie” książki, które potrafiłam czytać miesiącami. Były to utwory literackie, które nie wnosiły nic poza kolejnym nudnym romansem dwójki ludzi na zakręcie życia. Pewnego dnia moja mama (to właśnie dzięki niej kocham książki) powiedziała „ Przeczytaj Echa Pamięci, zobaczysz, ze nie pożałujesz ”. Bardzo się wzbranialam, nawet wlasciwie nie pamietam dlaczego 😂 był to chyba swego rodzaju młodzieńczy bunt i to ze chciałam za wszelka cenę czytać to co JA SOBIE WYBIORĘ . Prawda taka, ze wybierałam utwory z dolnej półki 😏 „Echa pamięci” wciągnęły mnie od pierwszej chwili. Całość pochłonę...
Czytaj więcej