Recenzja książki "Siedem sióstr"

-
nieporadnasingielka


„…Proszę, uwierz mi, kiedy mówię, że rodzina jest wszystkim. A miłość rodzica do dziecka to najpotężniejsza siła na ziemi.” Cytat ten utkwił głęboko w mojej pamięci na długo zanim zaczęłam czytać powieść „Siedem Sióstr”. Natrafiłam na niego, szukając cytatu do życzeń dla bliskiej mi osoby. Nie sądziłam wtedy, że powieść Lucindy Riley na zawsze skradnie moje serce. 

„Każda z nich jest inna. Każda urodziła się w innej części świata i ułożyła sobie życie z dala od pozostałych sióstr. Przybrany ojciec – tajemniczy Pa Salt – nadał im imiona mitycznych Plejad.” Pierwsza część tej niezwykłej sagi opowiada historię Mai. Po śmierci ojca, każda z sióstr dostaje zaszyfrowaną wiadomość ze wskazówką, gdzie ma szukać swoich korzeni. Maja udaje się w podróż do Rio de Janeiro, gdzie przy pomocy brazylijskiego pisarza, zaczyna odkrywać tajemniczą przeszłość swojej biologicznej rodziny. Powieść niesamowita pod każdym względem. Pochłania czytelnika od pierwszych stron. Wiarygodności nadają fakty, rzeczywiste zdarzenia, a także nazwiska osób, biorących udział w tworzeniu prawdziwej historii Rio. Dzięki opisom autorki, poznajemy cały proces tworzenia słynnego pomnika Chrystusa Odkupiciela, a także odkrywamy brazylijskie zakątki, które nadają uroku całej powieści. To nie typ opisów przyrody, które każdy licealista ma ochotę pominąć w szkolnej lekturze. To opisy, które pozwalają spojrzeć na miasto oczami bohatera, poznając smaki i zapachy dawnej Brazylii, a także udając się w stronę faweli, czyli dzielnic biedy i nędzy. Kreacje bohaterów stworzone zostały w taki sposób, że kończąc książkę, mamy ochotę napisać maila do autorki z pytaniem „I co dalej? Chcę poznać ich dalsze losy”. (Od razu zdradzam, że na końcu książki autorka odpowiada na kilka pytań związanych z cyklem). Jeśli każda książka z sagi jest napisana równie dobrze, to mam ochotę rzucić wszystko, wyjechać w góry i przez cały tydzień czytać historie tych niesamowitych sióstr.
Magii całej powieści dodaje wątek mityczny. Autorka wyjaśnia, że pisząc sagę, inspirowała się gwiazdozbiorem Plejad (zwanym również gwiazdozbiorem „Siedmiu Sióstr”). W powieści występują liczne anagramy i nawiązania do mitologii, a bohaterkom przypisano cechy i role odpowiadających im bogiń. Jeśli jeszcze Was nie przekonałam do tego, by w najbliższym czasie sięgnąć po pierwszą część tego magicznego cyklu, to polecam zajrzeć na oryginalną stronę autorki (http://pl.lucindariley.co.uk/seven-sisters-series/ ). Być może przekona Was sama Lucinda Riley. 

Zapraszam również na mojego instagrama :)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Moje TOP NAJGORSZYCH KSIĄŻEK

-
Obraz
Dzień dobry kochani!  Dziś przychodzę do Was z nieco innym postem niż zazwyczaj. Nie mam bowiem na celu polecenia konkretnych książek. Wręcz przeciwnie. Chciałabym podzielić się z Wami listą powieści, które znalazły się w moim TOP NAJGORSZYCH KSIĄŻEK ostatnich 10 lat. Ocena jest oczywiście subiektywna i każdy może się z nią nie zgodzić. Dla mnie każdy z tych utworów ciągnie się niczym dziesięciotysięczny odcinek „Mody na sukces”, a emocje sięgają zenitu jak przy grzybobraniu 😜 Proszę potraktować ten post z przymróżeniem oka. Bowiem książki te nie są „totalnie nienadające się do czytania”, w moim odczuciu jednak nie zasługują na ocenę wyższa niż 6/10. Warto abyście otrzymali ode mnie choć jedno zdanie o każdej z tych książek. Dopisuję również do każdej książki ocenę ze strony Lubimyczytac.pl   „Dziewczyny, które zabiły Chloe” Alex Marwood. Książka jest ok. Po prostu okej. Postacie są mało wyraziste. Książka strasznie się dłuży i ciągnie. Akcja...
Czytaj więcej

Nie czuję nic.

-
Obraz
Okej, od razu się przyznaję, że nie jestem wielką fanką polskiej muzyki. Zwłaszcza Sarsy. Ale jak to mówią “ Kiedy jesteś szczęśliwy, słuchasz muzyki. Kiedy jesteś smutny, rozumiesz tekst ”. Jechałam ostatnio 2 godziny samochodem, w tle leciała muzyka z popularnego radia. Zaczęłam wsłuchiwać się w słowa piosenki “ Zapomnij mi ”. (...) Początków nie pamięta nikt Brakuje dni Zapomnij mi Ulatuje lęk, nie czuję nic Nie czuję nic Zapomnij mi Jedną z wielu rzeczy jesteś dziś Jedną z wielu niepotrzebnych Nie pamiętaj tego mi Dawno mnie nie ma, nie ma Nie zabiorę cię do snu, nie ratuj mnie (...) Poczułam jak po policzku spływa mi pojedyncza łza. Nigdy wcześniej nie rozumiałam tej piosenki tak dobrze, jak w tamtym momencie. Nie wnikam w to, co Sarsa miała na myśli tworząc ją, czym się kierowała. Jednak słowa “Nie czuję nic” lub “Dawno mnie nie ma… Nie zabiorę Cię do snu, nie ratuj mnie” tak doskonale oddają to, co czułam w związku. A właściwie czego nie czułam. Miłości. Poczucia bezpie...
Czytaj więcej

Recenzja książki "Echa pamięci"

-
Obraz
  Dziś mam przyjemność przedstawić Wam książkę, która odmieniła moje życie - „Echa pamięci” Katherine Webb. No dobrze. Może trochę przesadziłam z tym życiem, ale ta książka z cała pewnością odmieniła mój pogląd na literature i sprawiła, ze pokochałam książki jeszcze bardziej. Stało się to 5 lat temu. Do tamtej chwili sięgałam po same „lekkie” książki, które potrafiłam czytać miesiącami. Były to utwory literackie, które nie wnosiły nic poza kolejnym nudnym romansem dwójki ludzi na zakręcie życia. Pewnego dnia moja mama (to właśnie dzięki niej kocham książki) powiedziała „ Przeczytaj Echa Pamięci, zobaczysz, ze nie pożałujesz ”. Bardzo się wzbranialam, nawet wlasciwie nie pamietam dlaczego 😂 był to chyba swego rodzaju młodzieńczy bunt i to ze chciałam za wszelka cenę czytać to co JA SOBIE WYBIORĘ . Prawda taka, ze wybierałam utwory z dolnej półki 😏 „Echa pamięci” wciągnęły mnie od pierwszej chwili. Całość pochłonę...
Czytaj więcej